Kordian – Rozrachunek z mitem romantycznego poety

Polecane strony:

Dramat „Kordian” posłużył Słowackiemu do polemiki z koncepcjami Adama Mickiewicza w trzeciej części „Dziadów”. Słowacki sugeruje, że mit wieszcza oraz romantyczny indywidualizm funkcjonują w literaturze, lecz ich rzeczywiste zastosowanie mija się z celem. Taka literatura funkcjonuje w oderwaniu od rzeczywistości. Romantyczny indywidualista Kordian nie nadaje się na przywódcę, ponieważ jest zbyt delikatny, zbyt wrażliwy, a także zbyt słaby psychicznie. Jest bohaterem samotnym i skłóconym z otoczeniem. Chciał być kimś wyjątkowym, geniuszem, ale zabrakło mu siły woli. Strach i Imaginacja nie pozwoliły mu dokonać mordu na carze, zatem jego klęska jako bohatera była nieunikniona. Słowacki krytykuje brak konkretnego programu politycznego szlacheckich rewolucjonistów. Dowodem na to może być fakt, że Kordianowi brakuje kontrargumentów na wypowiedzi prezesa. Podkreśla też Słowacki, że wielkim błędem było niedostrzeżenie faktu, że powstanie powinno być ruchem ogólnonarodowym. Podkreśla naiwność polityczną spiskowców, którzy uważali, że samo zabicie cara rozwiąże polski problem. Nagminnie autor dowodzi Mickiewiczowskiego prometeizmu i mesjanizmu. Dramat Słowackiego „Kordian” jest jednym z argumentów w dyskusji na temat powstania listopadowego (zwłaszcza zakończenie dramatu). Dramat romantyczny to dramat o otwartej kompozycji, cechuje go synkretyzm rodzajowy, elementy fantastyki, ludowość, irracjonalizm, nastrój niepokoju, tajemniczości, grozy.

Strony, które warto zobaczyć:

Menu