Kordian – dzieje bohatera

Polecane strony:

Kordian to piętnastoletni chłopiec, nieszczęśliwie zakochany w starszej o trzy lata Laurze. W akcie pierwszym Kordian leży pod lipą i rozmyśla o samobójstwie, a jego przyjaciel właśnie niedawno się zabił. Powodem takich rozmyślań jest zawód miłosny, ale też brak sensu życia. Bohater jest samotny, znudzony i smutny, nikt go nie rozumie, a on nie ma ochoty tego zmieniać. Cierpi na „chorobę wieku”. Nie jest zdolny do czynów, ale czuje potrzebę dokonywania ich. Dużo czasu spędza na łonie przyrody, wsłuchuje się w nią, jest człowiekiem o niezwykłej wrażliwości, targają nim wewnętrzne rozterki. Rozmawia ze starym sługą, który stara się go oderwać od myśli samobójczych. Opowiada mu o swoich przeżyciach wojennych, ale „panicz” nie wydaje się zainteresowany, ma swoje własne myśli. Później Kordian, niejako wyszydzony przez Laurę, postanawia się zabić. Udaje się jednak go odratować. W akcie drugim Kordian jest w Londynie, podróżuje, jeździ do papieża, w Paryżu spotyka Wiolettę. Wioletta, gdy dowiaduje się o jego bankructwie odchodzi, papież sympatyzuje z carem, a na szczycie Mont Blanc bohater wygłasza improwizację i tam dokonuje się jego przemiana. Staje się duchem narodu, chce pociągnąć do walki innych patriotów. Jego siłą jest ufność wobec Boga i nagły patriotyzm. Polska będzie Winkelriedem, który cierpli, ale odzyska wolność. Aby wcielić w czyn hasło, Kordian w drugim akcie przybywa do Polski i postanawia wziąć udział w spisku koronacyjnym, by zabić cara. W akcie trzecim mamy do czynienia ze spiskiem koronacyjnym. Mefistofeles przebiera się w szaty nieznajomego i poddaje Kordianowi zgubną ideę samotnej walki, a innych usypia. Satan dowodzi Konradowi, że heroiczne poświęcenie się to dowód jego wybujałej wyobraźni. Romantycznych poetów, wyzywających naród do walki, oskarża o nieszczerość intencji. Naród ginie.

Strony, które warto zobaczyć:

Menu